Cannellini boon

Cannellini boon

from 2.45
Gewicht:
Quantity:
Voeg toe
 

Omschrijving

 

De Cannellini boon is een beroemd lid van de bonenfamilie. En het symbool voor de klassieke Toscaanse keuken. Daar noemen ze hem liefkozend Fazolia of Fagiolo Cannellino. De witte bonen zijn lang, slank en niervormig. Logisch, ze zijn namelijk verwant aan kidneybonen. De smaak is delicaat, lichtzoet en nootachtig. Bij het koken houden ze hun vorm. Maar ze krijgen een heerlijk romige textuur.

De bonen bevatten per 100 g ongeveer:

  • 23 g eiwit
  • 61 g koolhydraten
  • 26 g voedingsvezels
  • 1 g vet
  • Ze zijn rijk aan foliumzuur, vitamine B1, B5, B6 en C en aan ijzer, kalium, calcium, magnesium
  • Energetische waarde: 1.410 kJ (343 kcal)

Bereiden:

  • Weken: 8 uur
  • Koken: 1-2 uur

Bewaren:

  • Op een droge, donkere plek tot een jaar houdbaar

Suggesties voor gebruik:

  • Bij verse groenten
  • Bij vis
  • Bij vlees
  • Italiaanse keuken

 

 

+ Meer informatie

Zijn betovergrootvader was een Peruaans of Mexicaans lefgozertje. Dat zich zonder schaamte vermenigvuldigde. De start van het bonengeslacht Phaseolus vulgaris.

Het gewone bonen geslacht

Nieuwe Wereld bonen. Gewone bonen. Of in het Latijn Phaseolus vulgaris. Deze boon komt in zo veel vormen en kleuren dat het moeilijk is te geloven dat ze afstammen van die ene voorouder. Toch is dat zo. Allemaal van het Phaseolus vulgaris geslacht. En ze zijn met duizenden.

De Cannellini boon in jouw hart

De Cannellini boon is een beroemd lid van de familie. En het symbool voor de klassieke Toscaanse keuken. Daar noemen ze hem liefkozend Fazolia of Fagiolo Cannellino. De witte bonen zijn lang, slank en niervormig. Logisch, ze zijn namelijk verwant aan kidneybonen. De smaak is delicaat, lichtzoet en nootachtig. Bij het koken houden ze hun vorm. Maar ze krijgen een heerlijk romige textuur.

De Cannellini boon in jouw keuken

Met de Cannellini bonen kun je heel veel kanten op. Maar het kan geen kwaad om met ze op de authentieke toer te gaan. De Toscaanse keuken is namelijk geen straf. Een eenvoudige maar tegelijk hoogstaande boerenkeuken. Meer kan een mens niet wensen. Een zalige en typische Toscaanse antipasto is tonno e fagiolo. Gaar de bonen langzaam met weinig water, olijfolie, knoflook en salie. Schep er vervolgens goede tonijn in olijfolie door en heel veel rauwe uienringen. Serveer met knapperig brood.

Zeg nou eerlijk. Dat was echt geen straf.

Rariteit: Mangiafagioli

Mangiafagioli, ofwel boneneters. Zo worden de Toscanen in de rest van Italië vaak gekscherend genoemd. Dat verwijst naar hun voorliefde voor het gebruik van bonen in hun simpele maar grootste boerenkeuken. De combinatie van verse kwaliteitsproducten en groengouden olijfolie levert een unieke combinatie. Simpel? Tja. De Toscanen zweren ook bij het seizoen. Tuinbonen, artisjokken en asperges in het voorjaar. Tomaten, komkommers en courgettes in de zomer. Paddenstoelen zoals porcini in de herfst. Diverse kolen in de winter. Kruiden, en dan vooral rozemarijn en salie gebruiken ze het hele jaar door. Net als verse en gedroogde witte bonen. Vooral die uit de streek. Toscannelli, Cannellinni en Zolfini. Mangiafagioli dus. Maar de Toscanen zijn er trots op.

Herkomst en verspreidingsgebied

De cultivatie van de Nieuwe Wereld bonen begon in de Andes en Mexico. Dit was tussen 8000—7000 v. Chr. Ontmoet de Olmeken, Zapoteken, Maya's en Tolteken. Hoogstaande indiaanse culturen uit het oude Mexico. Zij teelden bonen, maïs en pompoen. De gewone bonen staken over naar Noord-Amerika en de inheemse indianen sloten ze in hun hart. Nadat Columbus per ongeluk Amerika had ontdekt, begon de Europese kolonisatie van het Amerikaanse continent. En de gewone bonen vonden hun weg naar Europa.

Tegenwoordig produceren India, Brazilië, Myanmar, Mexico, China, Uganda, Tanzania, Kenia, de Verenigde Staten, Canada en Australië de meeste tonnen gewone bonen.

Cannellini bonen groeien in al die landen. Maar de beste komen natuurlijk uit Italië.