Jacob's Cattle boon

Jacob's Cattle boon

from 3.95
Gewicht:
Quantity:
Voeg toe
 

Omschrijving

 

Lang, slank en niervormig. Glanzend melkwit met karmijnrode spikkels en vlekken. De Jacob’s Cattle boon. Wat was de inspiratie? Een Boer geit, een Hereford koe of een Speckled Sussex kippetje? Wie zal het zeggen. Maar het is een mooie naam voor een mooie boon. En of dat niet genoeg is. Ze hebben een bijzondere smaak die doet denken aan groene boontjes met iets van fruit en tannine. En hun kooknat is al even rijk. Ze blijven stevig bij het koken, met een vlezige structuur. En het mooiste. Op je bord is deze kudde nog steeds gevlekt. Overigens heet deze boon ook Trout, Torellen, Dalmatian of Coach Dog.

De bonen bevatten per 100 g ongeveer:

  • 23 g eiwit
  • 60 g koolhydraten
  • 26 g voedingsvezels
  • 1 g vet
  • Ze zijn rijk aan vitamine B1, B6, ijzer en calcium
  • Energetische waarde: 1.440 kJ (343 kcal)

Bereiden:

  • Weken: 8 uur
  • Koken: 1-2 uur

Bewaren:

  • Op een droge, donkere plek tot een jaar houdbaar

Suggesties voor gebruik:

  • Chili
  • Soep
  • Stoof
  • Bij vis
  • Bij schaal- en schelpdieren
  • Amerikaanse keuken

 

 

+ Meer informatie

Het schijnt dat inheemse volken al vanaf 1700 Jacob’s Cattle bonen teelden op Prince Edward eiland in Canada. Er is ook een legende dat de Passamaquoddy indianen rond 1760 de boon schonken aan Joseph Clark, de eerste blanke baby die geboren werd in het plaatsje Lubec in de staat Maine. Dat ligt op het puntje tussen Canada en de Verenigde Staten.

Waar of niet, de Europese kolonisten in deze streek omarmden de boon. Maar gaven de boon wel een andere naam. Daarbij baseerden zij zich op het boek Genesis, hoofdstuk 30 uit de bijbel dat verhaalt over de eerste genetische experimenten van Jacob met zijn vee:

“Jacob brak jonge takken van populieren, amandelbomen en platanen en schilde ze zo dat het wit van de takken in strepen bloot kwam. Die afgeschilde takken legde hij in de drinkbakken. Wanneer de geiten kwamen drinken, werden de wijfjes die tegenover de bokken stonden, namelijk bronstig. Als ze bij de takken besprongen werden, wierpen ze gestreepte, gespikkelde en gevlekte jongen.”

Nieuwe Wereld bonen

De Jacob’s Cattle boon hoort tot het geslacht van Nieuwe Wereld bonen. Ook bekend als gewone bonen. Of in het Latijn Phaseolus vulgaris. De groep bestaat ondertussen uit een kudde van duizenden bonen. Niet allemaal lijken ze op vee. Maar ze zijn wel allen verwant.

De Jacob's Cattle boon in jouw hart

Lang, slank en niervormig. Glanzend melkwit met karmijnrode spikkels en vlekken. De Jacob’s Cattle boon. Wat was de inspiratie? Een Boer geit, een Hereford koe of een Speckled Sussex kippetje? Wie zal het zeggen. Maar het is een mooie naam voor een mooie boon. En of dat niet genoeg is. Ze hebben een bijzondere smaak die doet denken aan groene boontjes met iets van fruit en tannine. En hun kooknat is al even rijk. Ze blijven stevig bij het koken, met een vlezige structuur. En het mooiste. Op je bord is deze kudde nog steeds gevlekt. Overigens heet deze boon ook Trout, Torellen, Dalmatian of Coach Dog.

De Jacob's Cattle boon in jouw keuken

Klappertandend guur. Bot verkleumend koud. De winter in Maine is zuur. Maar de kolonisten gingen hem elke dag te lijf. Met hartverwarmende soep. Ook wat kouwelijk? Trek die sjaal van je hals. Pel je handschoenen af. En schop de laarzen uit. Alleen soep kan je redden. Maar dan wel die uit Maine volgens recept uit de negentiende eeuw van diezelfde kolonisten. Met Jacob’s Cattle bonen, boerenkool en geitenkaas.

Lekker, lekker, lekker, een soep die warmt tot in je tenen.

Rariteit: houthakker grub

De houthakker Larry Gorman maakte in 1880 een protest lied over het eten in de houthakkerskampen van New Hampshire. Volgens dit lied was het eten in de kampen van Maine veel en veel beter. (Maar daar hadden ze dan ook de Jacob’s Cattle bonen.)

“Now for the grub, I’ll give it a rub, and that it does deserve, The cooks become so lazy they’ll allow the men to starve; For it’s bread and beans, then beans and bread, then bread and beans again. Of grub we would sometimes have a change in that good old State of Maine.

Our meat and fish is poorly cooked, the bread is sour and old; The beans are dry and musty and doughnuts are hard and old; To undertake to chew one, that would give your jaws a pain, For they’re not the kind we used to find in that good old State of Maine.”

Herkomst en verspreidingsgebied

De cultivatie van de Nieuwe Wereld bonen begon in de Andes en Mexico. Vanaf 8000 v. Chr. teelden de Maya’s en Azteken al bonen. Deze gewone bonen vonden hun weg naar Noord-Amerika en de inheemse indianenvolken adopteerden ze onmiddellijk. Nadat Columbus Amerika had ontdekt, begon de Europese kolonisatie van het Amerikaanse continent. En zo kwamen de gewone bonen weer terecht in Europa.

Door de eeuwen werd de gewone boon op veel plekken doorgekweekt. Dat heeft geresulteerd in unieke bonen die kenmerkend zijn voor een streek. De Jacob’s Cattle boon wordt nu vooral in de Verenigde Staten en Canada geteeld.