Hidatsa Red boon

Hidatsa Red boon

from 3.95
Gewicht:
Quantity:
Voeg toe
 

Omschrijving

 

De Hidatsa Red is een klein boontje met de rode kleur van rijpe kersen en een lollig wit naveltje. Bij koken gaan ze naar diepbruin. De smaak doet denken aan die van de kidneyboon. Aards met een vleugje noot. Ze blijven heel bij het koken en hebben een stevige, bijna vlezige bite. De grootste attractie van deze kleine boontjes is het kooknat wat ze geven. Het is rijk en vol van smaak. Een bouillon is er niks bij.

De bonen bevatten per 100 g ongeveer:

  • 23 g eiwit
  • 61 g koolhydraten
  • 15 g voedingsvezels
  • 1 g vet
  • Ze zijn rijk aan foliumzuur, vitamine B1, B5, B6, C en aan ijzer, kalium, calcium, magnesium, koper, zink en mangaan
  • Energetische waarde: 1.408 kJ (337 kcal)

Bereiden:

  • Weken: 8 uur
  • Koken: 1-1,5 uur

Bewaren:

  • Op een droge, donkere plek tot een jaar houdbaar

Suggesties voor gebruik:

  • Chili
  • Soep
  • Stoof

 

 

+ Meer informatie

Hidatsa Red bonen zijn bonen met geschiedenis. De Hidatsa indianen groeiden deze bonen vanaf de achttiende eeuw in de vallei van de Missouri rivier in de staat North Dakota. Ze noemden de bonen Ama’ca hi’ci.

Het geslacht van gewone bonen

Nieuwe Wereld bonen. Gewone bonen. Of in het Latijn Phaseolus vulgaris. Deze boon komt in zo veel maten en tinten dat het moeilijk is te geloven dat ze afstammen van een paar voorouders. Toch is dat zo. Allemaal Phaseolus vulgaris. De groep is ondertussen uitgedijd tot duizenden bonen. Allemaal met een eigen verhaal.

De Hidatsa Red boon in jouw hart

De Hidatsa Red is een klein boontje met de rode kleur van rijpe kersen en een lollig wit naveltje. Bij koken gaan ze naar diepbruin. De smaak doet denken aan die van de kidneyboon. Aards met een vleugje noot. Ze blijven heel bij het koken en hebben een stevige, bijna vlezige bite. De grootste attractie van deze kleine boontjes is het kooknat wat ze geven. Het is rijk en vol van smaak. Een bouillon is er niks bij.

De Hidatsa Red boon in jouw keuken

Breng Hidatsa geschiedenis in je keuken. Kook soep, stoof of chili van de Drie Gezusters. Doe de bonen, maïs en pompoen in je pan. Combineer naar hartenlust met pepers, paprika, tomaten, komijn, knoflook, ui, en oregano. Lekker lang laten pruttelen om de zoete en hartige smaken goed te laten mengen.

De ultieme historie met rode boontjes.

Rariteit: slim boeren op de Great Plains

De Hidatsa indianen woonden in aarden hutten die zij maakten van takken en graszoden. Deze hutten stonden aan de oever van de Missouri rivier op de Great Plains. Zij joegen op bizons en teelden gewassen. Vooral maïs, bonen en pompoenen. En daarnaast zonnebloemen en tabak.

Dat was geen koud kunstje. Want op de Great Plains bedreigden overstromingen, droogte, vroege vorst en sneeuw, tornado’s, zandstormen en sprinkhanen voortdurend hun oogst. Uit historische documenten weten we dat deze indianen al geavanceerde landbouwmethoden toepasten.

Zij hadden hun akkers in de meest vruchtbare gebieden direct aan de rivier. Om akkers te beschermen tegen uitputting, roteerden zij dusdanig dat velden twee jaar braak lagen. Aan het begin van het plantseizoen verbrandden zij het onkruid om de akkers plantklaar te maken. Op hun akkers plantte de Hidatsa stam de bonen naast pompoenen en maïs. Dat was bewust. De pompoenen groeiden over de grond en hielden de bodem vochtig. Het maïs vormde staken waartegen de bonen omhoog konden klimmen. En de bonen verrijkten de grond met stikstof. De indianen noemden dit trio van gewassen de Drie Gezusters. De stam groeide meerdere variëteiten van maïs, bonen en pompoenen, waarbij zij ervoor zorgden dat er voor iedere klimaatconditie wel een paar gewassen in de grond stonden. Zo was er altijd iets aan oogst. Uit die laatste strategie is de Hidatsa Red boon voortgekomen.

De gedroogde maïs, bonen en pompoenen bewaarden de vrouwen in diepe kuilen die zij binnen en buiten de aarde hutten groeven.

(Overigens waren de vrouwen van de stam verantwoordelijk voor het bouwen, boeren, oogsten en bewaren. De mannen gingen op jacht naar bizons of vochtten hier en daar een robbertje.)

Herkomst en verspreidingsgebied

De cultivatie van de Nieuwe Wereld bonen begon in de Andes en Mexico. Vanaf 8000 v. Chr. teelden de Maya’s en Azteken al bonen. Deze gewone bonen vonden hun weg naar Noord-Amerika en de inheemse indianenvolken adopteerden ze onmiddellijk. Nadat Columbus Amerika had ontdekt, begon de Europese kolonisatie van het Amerikaanse continent. En zo kwamen de gewone bonen weer terecht in Europa.

Door de eeuwen werd de gewone boon op veel plekken doorgekweekt. Dat heeft geresulteerd in unieke bonen die kenmerkend zijn voor een streek. De Hidatsa Red bonen worden nu vooral in de Verenigde Staten en Canada geteeld.