Kenearly Yellow Eye boon

Kenearly Yellow Eye boon

from 3.95
Gewicht:
Quantity:
Voeg toe
 

Omschrijving

Er zijn verschillende rassen van de Yellow Eye in omloop. In smaak en textuur doen ze niet voor elkaar onder. Alleen hun gedrag op het veld is anders. De Kenearly is een variant die snel bloeit en rijpt. Handig als de zomer kort is. De basiskleur van deze mooie boon is wit. Het oog is mosterdgeel en lijkt een beetje op een vogel die zijn vleugels uitslaat. De boontjes smaken lichtzoet, met een vleugje noot. Als ze gaar zijn, is hun textuur van een boterzachte-smelt-in-je-mond-ik-wil-hier-meer-van kwaliteit.

De bonen bevatten per 100 g ongeveer:

  • 25 g eiwit
  • 60 g koolhydraten
  • 25 g voedingsvezels
  • 1 g vet
  • Ze zijn rijk aan ijzer en calcium
  • Energetische waarde: 1.458 kJ (350 kcal)

Bereiden:

  • Weken: 8 uur
  • Koken: 1-1,5 uur

Bewaren:

  • Op een droge, donkere plek tot een jaar houdbaar

Suggesties voor gebruik:

  • Baked beans
  • Salade
  • Soep
  • Stoof
  • Bij verse groenten van het seizoen
  • Bij vlees
  • Amerikaanse keuken

 

 

+ Meer informatie

De staat Maine in het meest noordoostelijke puntje van de Verenigde Staten heeft een lange liefdesgeschiedenis met bonen. Dat begon bij de inheemse stammen die daar ooit leefden. En de latere Europese kolonisten namen de hartstocht voor bonen over. Niet verwonderlijk. Deze bonenliefde. In een ruige staat waar kou, sneeuw, stormen, rotsen, een onvoorspelbare oceaan, woeste rivieren en eindeloze bossen de dienst uitmaken. En de Yellow Eye is hier altijd één van de bijzondere lievelingen geweest.

Het Phaseolus vulgaris geslacht

Nieuwe Wereld bonen. Gewone bonen. Of in het Latijn Phaseolus vulgaris. Deze boon komt in zo veel maten en tinten dat het moeilijk is te geloven dat ze afstammen van een paar voorouders. Toch is dat zo. Allemaal Phaseolus vulgaris. De groep is ondertussen uitgedijd tot duizenden bonen. Allemaal met een eigen verhaal.

De Kenearly Yellow Eye boon in jouw hart

Er zijn verschillende rassen van de Yellow Eye in omloop. In smaak en textuur doen ze niet voor elkaar onder. Alleen hun gedrag op het veld is anders. De Kenearly is een variant die snel bloeit en rijpt. Handig als de zomer kort is. De basiskleur van deze mooie boon is wit. Het oog is mosterdgeel en lijkt een beetje op een vogel die zijn vleugels uitslaat. En de kook poetst die vogeltjes niet weg. Die blijven zichtbaar. De boontjes smaken lichtzoet, met een vleugje noot. Als ze gaar zijn, is hun textuur van een boterzachte-smelt-in-je-mond-ik-wil-hier-meer-van kwaliteit.

De Kenearly Yellow Eye boon in jouw keuken

De mensen in de staat Maine hebben altijd de handen uit de mouwen gestoken. Zij verdienden hun geld met zware arbeid. En dan vooral in de buitenlucht. Ook nu nog zijn hout, zaagsel, pulp, papier, vis en boten de voornaamste producten die de staat voortbrengt. Bij zulk werk past geen liflafjes maal. Maar wel een voedzame keuken. En hier komt onze Kenearly om de hoek. Het is nog steeds de hoeksteen van iedere stevige soep uit die streek. En het gele oogje is ooit uitgeroepen tot baked-bean-boon van Maine. En heeft die eretitel tot heden. Overigens zijn die baked beans het gerecht voor de zaterdagavond in Maine.

Voor het gerecht van baked beans is er geen goede vertaling. Het is zoiets als supergaargestoofde bonen in een zoete saus. Die saus kan gemaakt zijn van tomaten. (De familie Heinz is van deze versie behoorlijk rijk geworden.) Maar in Maine blieven ze geen tomaten. Daar zweren ze bij zout varkensvlees, wat molasses, mosterd, een uitje en wat zwarte peper om hun baked beans te maken. Dat alles gaat tegelijk met de bonen in een stevige pan. De pan in de oven op een laag vuurtje. En maar laten pruttelen. Was je toch al van zins om eens lekker wat uurtjes te gaan hakken, zagen, vissen of jagen. Parkeer je boontjes dan voor aanvang van die nijverheid in je oven. Een ideale manier om Maine thuis te beleven.

Letterlijk. Noeste arbeid smaakt zoet. Met de baked beans van gele oogjes.

Rariteit: baked beans volgens de indianen

In een ver verleden maakten de inheemse stammen in Maine al baked beans. Maar zij pakten de zaak iets anders aan. Zij groeven een gat in de grond. Daarin stookten zij eerst een goed houtvuur. Op de gloeiende kolen plaatsten ze een pot van klei. In de pot gingen de bonen. Maar dan met ahornsiroop en berenvet. Daar overheen legden ze een hertenhuid. En tenslotte bedekten ze de boel met aarde. Iets meer werk. Maar minstens zo lekker.

Herkomst en verspreidingsgebied

De cultivatie van de Nieuwe Wereld bonen begon in de Andes en Mexico. Dit was tussen 8000—7000 v. Chr. De Maya’s en Azteken teelden bonen, maïs en pompoen. Ze noemden de gewassen de Drie Gezusters. De gewone bonen staken over naar Noord-Amerika en de inheemse indianen adopteerden ze onmiddellijk. Nadat Columbus per ongeluk Amerika had ontdekt, begon de Europese kolonisatie van het Amerikaanse continent. En de gewone bonen vonden hun weg naar Europa.

Tegenwoordig produceren India, Brazilië, Myanmar, Mexico, China, Uganda, Tanzania, Kenia, de Verenigde Staten, Canada en Australië de meeste tonnen gewone bonen.

Door de eeuwen werd de gewone boon op veel plekken doorgekweekt. Dat heeft geresulteerd in unieke bonen die kenmerkend zijn voor een streek. De Kenearly Yellow Eye bonen worden nu met name in het noordoosten van de Verenigde Staten en Canada geteeld.