Peruano boon

Peruano boon

from 3.95
Gewicht:
Quantity:
Voeg toe
 

Omschrijving

De Peruano boon komt uit Mexico. En is volgens Mexicaanse topkoks de Koning der bonen. En dat zegt wat in een land waar meer dan 470 regionale bonenrassen groeien. Hoewel de zwavelgele kleur vrolijk stemt, is dat niet de factor die de Peruano roem bezorgt. Temeer daar die kleur in de kook naar wit vervlakt. Nee. Het is textuur en smaak die de topkoks doen smelten. Want de Peruano heeft een delicate, lichtzoete, bijna boterige smaak. En na het koken blijft hun vliesje stevig, maar de inhoud verandert in een zeer, zeer romige massa.

De bonen bevatten per 100 g ongeveer:

  • 22 g eiwit
  • 63 g koolhydraten
  • 16 g voedingsvezels
  • 1 g vet
  • Ze zijn rijk aan vitamine B1, B6, foliumzuur, ijzer, koper, magnesium en aan calcium
  • Energetische waarde: 1.457 kJ (347 kcal)

Bereiden:

  • Weken: 8 uur
  • Koken: 1-1,5 uur

Bewaren:

  • Op een droge, donkere plek tot een jaar houdbaar

Suggesties voor gebruik:

  • Potboon
  • salade
  • Soep
  • Mexicaanse keuken

 

 

+ Meer informatie

Een lekkere, zwavelgele boon. Kan niet moeilijk zijn. En toch komt deze boon met ingewikkeldheid. Let op. Deze boon heet Peruano of Peruvian boon. Maar komt uit Mexico. Dat is al lastig. En dan is er ook nog gekrakeel over alternatieve namen. Volgens sommige Engelse bronnen heet deze boon ook Mayocoba, Azufrado of Canario. (Vooral die laatste naam is natuurlijk hilarisch.) Maar Mexicaanse bronnen betwisten deze naamgeving. En claimen dat achter elk van die namen een andere gele boon schuilt. Laten wij dus het volgende afspreken. Dit is onze Mexicaanse Peruano. En voor de leuk noemen we dit geeltje stiekem af en toe Canario.

Het gewone bonen geslacht

Nieuwe Wereld bonen. Gewone bonen. Of in het Latijn Phaseolus vulgaris. Deze boon komt in zo veel maten en tinten dat het moeilijk is te geloven dat ze afstammen van een paar voorouders. Toch is dat zo. Allemaal Phaseolus vulgaris. En het zijn er duizenden. Logisch dat met zo veel verwanten er hier en daar wat namenklutselarij insluipt.

De Peruano boon in jouw hart

Even de namenkwestie opzij. De Peruano boon is volgens Mexicaanse topkoks de Koning der bonen. En dat zegt wat in een land waar meer dan 470 regionale bonenrassen groeien. Hoewel de zwavelgele kleur vrolijk stemt, is dat niet de factor die de Peruano roem bezorgt. Temeer daar die kleur in de kook naar wit vervlakt. Nee. Het is textuur en smaak die de topkoks doen smelten. Want de Peruano heeft een delicate, lichtzoete, bijna boterige smaak. En na het koken blijft hun vliesje stevig, maar de inhoud verandert in een zeer, zeer romige massa.

De Peruano boon in jouw keuken

De Peruano moet op zijn Mexicaans. Maar dan wel op eenvoudig Mexicaans. En dat is met koriander. Het andere geliefde ingrediënt uit dit land. Maak een aderezo van ui, knoflook, chili en komijn. Pureer een flinke bos koriander. Hussel bonen, aderezo en koriander. Flinke plas water er op. Uurtje koken. En lauwwarm serveren.

Frijoles Peruano de Cilantro. Een koningsmaal.

Rariteit: niet te warm

Grappig. Elke keuken heeft een eigen kijk op lekker. In Mexico eten ze het liefst hun bonen lauwwarm. Pikant ok. Maar dan wel op kamertemperatuur.

Herkomst en verspreidingsgebied

De cultivatie van de Nieuwe Wereld bonen begon in de Andes en Mexico. Dit was tussen 8000—7000 v. Chr. De Maya’s en Azteken teelden bonen, maïs en pompoen. Ze noemden de gewassen de Drie Gezusters. De gewone bonen staken over naar Noord-Amerika en de inheemse indianen adopteerden ze onmiddellijk. Nadat Columbus per ongeluk Amerika had ontdekt, begon de Europese kolonisatie van het Amerikaanse continent. En de gewone bonen vonden hun weg naar Europa.

Tegenwoordig produceren India, Brazilië, Myanmar, Mexico, China, Uganda, Tanzania, Kenia, de Verenigde Staten, Canada en Australië de meeste tonnen gewone bonen.

De Peruano bonen komen oorspronkelijk uit Zuid-West Mexico, maar worden nu ook in de Verenigde Staten geteeld.