Tarbais boon

Tarbais boon

from 6.25
Gewicht:
Quantity:
Voeg toe
 

Omschrijving

Je hebt bonen. En dan is er de boon der bonen: de haricot Tarbais of Tarbais boon. Deze platte witte boon komt uit het plaatsje Tarbes in Frankrijk, aan de voet van de Franse Pyreneeën. Ga niet op zijn uiterlijk af. Het is zijn karakter dat hem bijzonder maakt. Zijn smaak is delicaat en zoet. De textuur super romig. En de boon heeft een heel dun vlies. Maar toch is hij robuust.

Dat alles maakt het de boon voor cassoulet. De iconische ovenschotel uit het zuidwesten van Frankrijk. Het mirakel? Tijdens de uren in de oven blijven de meeste bonen heel. Maar er zijn er net genoeg die openbarsten en smelten om de cassoulet smeuïg te maken. Vele Fransen staan er op. Alleen de Tarbais mag in hun cassoulet.

De bonen bevatten per 100 g ongeveer:

  • 17 g eiwit
  • 61 g koolhydraten
  • 27 g voedingsvezels
  • 2 g vet
  • Ze zijn rijk aan foliumzuur, vitamine B1, B6 en ijzer, kalium, magnesium, fosfor, zink, koper en mangaan
  • Energetische waarde: 1.389 kJ (332 kcal)

Bereiden:

  • Weken: 8 uur
  • Koken: 1-3 uur

Bewaren:

  • Op een droge, donkere plek tot een jaar houdbaar

Suggesties voor gebruik:

  • Cassoulet
  • Soep
  • Stoof
  • Bij gevogelte
  • Bij vlees
  • Franse keuken

 

 

+ Meer informatie

Tarbais bonen zijn de trots van Frankrijk. Maar de voorouder van deze bonen begon zijn leven in Latijns-Amerika. En splitste zich in allerlei rassen.

Het geslacht van gewone bonen

Nieuwe Wereld bonen. Gewone bonen. Of in het Latijn Phaseolus vulgaris. Deze boon komt in zo veel vormen en kleuren dat het moeilijk is te geloven dat ze afstammen van die ene voorouder. Toch is dat zo. Allen Phaseolus vulgaris. Het is een prachtig gezelschap van duizenden neven en nichten. Sommige bonen zijn bijna psychedelisch gevlekt. Maar andere doen het wat rustiger aan met de kleur. Zoals de Tarbais. Die maagdelijk wit is.

De Tarbais boon in jouw hart

Je hebt bonen. En dan is er de boon der bonen: de haricot Tarbais of Tarbais boon. Deze platte boon komt uit het plaatsje Tarbes in Frankrijk, aan de voet van de Franse Pyreneeën. Ga niet op zijn uiterlijk af. Het is zijn karakter dat hem bijzonder maakt. Zijn smaak is delicaat en zoet. De textuur super romig. En de boon heeft een heel dun vlies. Maar toch is hij robuust.

Dat alles maakt het de boon voor cassoulet. De iconische ovenschotel uit Occitanië, een gebied in het zuidwesten van Frankrijk. Het mirakel? Tijdens de uren in de oven blijven de meeste bonen heel. Maar er zijn er net genoeg die openbarsten en smelten om de cassoulet smeuïg te maken. Vele Fransen staan er op. Alleen de Tarbais mag in hun cassoulet.

Overigens strijden drie Franse steden voortdurend om het beste cassoulet recept: Castelnaudary, Carcassonne en Toulouse. Dat bracht de beroemde Franse chef-kok Prosper Montagné tot de volgende uitspraak: "Cassoulet is the God of Occitane Cuisine, the Father of Castelnaudary, the Son of Carcassone and the Holy Spirit of Toulouse." (Wij zeggen amen.)

De Tarbais boon in jouw keuken

Wij houden van eigenwijs. Dus van ons mag je de Tarbais gebruiken zoals je wilt. Hij is heerlijk in salades, soepen en stoofschotels. Maar de Fransen noemen hem niet voor niets liefkozend de cassoulet boon. Dus waag je voor eens aan dit vleesfeest. De Tarbais met varkenszwoerd, varkenspoot, schouderfilet, knoflookworst en eendenbout in ganzenvet. Paar uurtjes in de oven. Heerlijk na een winterse wandeling met een ruig glas rood erbij.

Zie je de Pyreneeën uit je keukenraam?

Rariteit: beschermd

Er zijn twee historische verhalen over het ontstaan van het Tarbais ras. Het ene verhaal gaat over de Italiaanse Catharina de’ Medici. Toen zij als toekomstige vrouw van Henry II in 1553 in Marseille aankwam, had zij in haar tas bonen. Een geschenk van haar broer voor het huwelijk. Hieruit ontstond de Tarbais.

Volgens een ander verhaal was er de abt Poudenx van abdij Pontaut uit Mant. Na een bezoek aan Spanje nam hij wat witte bonen mee naar huis. Hij groeide de boon fanatiek in zijn eigen tuin. (En vond de smaak gezegend.) De abt stimuleerde de lokale boeren rond Tarbes om de boon te gaan telen. De boon floreerde in het zonnige, droge klimaat en de harde rotsgrond van de Pyreneeën. Het begin van de Tarbais.

De teelt van de Tarbais is arbeidsintensief en in de jaren vijftig stierf deze boon bijna uit. In de tachtiger jaren nam een groep traditionele boeren initiatief, samen met de overheid om de Tarbais boon nieuw leven in te blazen.

Door hun inspanning nam de teelt weer toe en kreeg de Tarbais in 1997 een Label Rouge, een Frans keurmerk. Gevolgd in 2000 bij een IGP status, een bescherming van de herkomst. Alleen de boeren van een kleine coöperatie in Tarbes mogen deze status gebruiken. Zij groeien nog steeds het oude ras tussen maïs en oogstten de bonen met de hand, op traditionele wijze. Een uniek streekproduct was gered.

Herkomst en verspreidingsgebied

De cultivatie van de gewone boon begon in de Andes rond 8000 v. Chr. En die in Mexico tussen 7000 en 2000 v. Chr. De Maya’s en Azteken vierden hoogtij op bonen, maïs en pompoen. De gewone bonen reisden naar Noord-Amerika en de inheemse indianen vielen als een blok voor dit gewas. In 1492 ontdekte Columbus Amerika. Na hem begon de Europese kolonisatie van het Amerikaanse continent. En de gewone bonen staken in de vaart der volkeren over naar Europa.

Tegenwoordig produceren India, Brazilië, Myanmar, Mexico, China, Uganda, Tanzania, Kenia, de Verenigde Staten, Canada en Australië de meeste tonnen gewone bonen.

Elk gebied heeft unieke bonen die kenmerkend zijn voor de streek. De Tarbais bonen met beschermde status groeien uitsluitend in het dorpje Tarbes in Frankrijk. Maar de bonen komen ook uit de Verenigde Staten en Canada.